Tim en Els ‘Around the world’

Home sweet home

Mon, 1 Feb 2010 07:13:35 +0100

Na een paar gezellige dagen met Arjen in Shanghai en een lange vermoeiende vlucht via Londen naar Amsterdam, zijn we weer thuis! Door de jetlag werd ik helaas om 4u vannacht al wakker, en heb de afgelopen maand nog opnieuw beleefd. Wat een geweldige vakantie hebben we gehad, zoveel mooie dingen gezien, echt een ervaring rijker.
En de impuls die we hadden om te bloggen en de laptop mee te nemen is ook heel goed uitgepakt! We zijn niet bestolen en hebben er iedere keer erg van genoten om een nieuwe blog te schrijven en foto’s te uploaden. En volgens mij was het ook leuk voor de thuisblijvers gezien het enthousiaste gebruik van het gastenboek...

In Shanghai hadden we weer erg veel mazzel met het weer, we kwamen vrijdagochtend vroeg aan en het was er gewoon zonnig! Wel stukje kouder dan in Nieuw Zeeland, maar we waren dan ook weer op het noordelijk halfrond beland. Omdat we goed geslapen hadden in het vliegtuig besloten we van het mooie weer gebruik te maken om vanaf 2 uitkijkpunten (een hoge brug en het +- 500m hoge world financial center) de stad te bekijken. Na 3,5 week in een land waar maar 4 miljoen mensen wonen, was deze enorme stad met 20 miljoen inwoners best even wennen! In mei vindt de world expo plaats in Shanghai, dus er werd heel hard gewerkt (zoals alleen chinezen dat kunnen) om nieuwe dingen te bouwen en op te knappen. Beide dagen hebben we ons door Arjen laten rondleiden wat natuurlijk erg makkelijk is omdat hij chinees babbelt. We hebben wat sightseeing gedaan, een paar van zijn vrienden ontmoet, heerlijk gegeten en cocktails gedronken en lekker geslapen in een normaal bed.

Nu maar eens ontbijten en dan kijken wat er afgelopen maand op het werk allemaal gebeurd is... Het zal in ieder geval niet de moeite waard zijn om over te bloggen, dus dit is voorlopig wel het laatste berichtje.

p.s.: we hopen dat er snel weer een nieuwe gelegenheid komt om te bloggen
p.p.s.: het was hier 10 graden toen we binnen kwamen. Brr.
p.p.p.s er staan nog een paar laatste nieuwe kiekjes bij kiekjes

‘Tis hier al haast gedaan

Wed, 27 Jan 2010 06:31:02 +0100

Woensdagavond, half zeven. Over een paar uurtjes brengen we ons laatste nachtje door in onze camper. Het in elkaar knutselen van het bed is na 22 keer inmiddels wel routine. De van tevoren gevreesde dunne bank/slaap kussens blijken erg lekker te slapen trouwens. Misschien komt dat wel omdat we elke dag zoveel doen? Maar er is ook zoveel te zien. Zonde om te luieren of niets te doen (we gaan niet alle boeken uitkrijgen). Vaak activiteiten van een halve of hele dag en daarna nog een paar uurtjes rijden. Het rijden zelf is overigens geweldig: geen snelwegen, overal prachtige views van bergen en meren, one lane bridges over beekjes en rivieren en weinig verkeer op de weg. Net nog hebben we de hoogste pas gereden van NZ: Arthur’s Pass. Met nog geen 1000m niet heel hoog, maar wel erg mooi.

Vaak zijn de laatste dagen van een vakantie wat ‘meer van hetzelfde’ maar in ons geval (eigenlijk in NZ’s geval) zijn we weer een paar unieke ervaringen rijker geworden de afgelopen dagen. Here goes...

Fox Glacier
Je hebt hier twee beroemde gletsjers die dichtbij de kust liggen: Franz Josef & Fox Glacier. De laatste is wat minder toeristisch dus daar gingen we heen. Op eigen houtje kon je tot zo’n 80m voor het begin van de gletsjer komen, maar niet erop. Toch maar weer een guided tour geboekt dus. Een wandeling van een aantal uur met als hoogtepunt een tijd op de gletsjer (het ijs!) zelf. Met speciale ijzers voor onder je boots en een stok met punt voelden we ons ware alpinisten. Een aantal mensen van de groep waren wat langzaam (een australische vrouw (I’m Victoria, from Melbourne, Victoria) van ergens in de dertig haakte echt na vijf minuten klimmen door het bos al af maar dat mocht de pret niet drukken. De treden die in het ijs gehakt zijn for our convience moeten elke ochtend opnieuw gemaakt worden. De gletsjer is erg ‘actief’. Er is veel beweging in het ijs en het is dan ook gevaarlijk om alleen te gaan omdat je dan bijv. op een crest (spleet) kunt lopen die maar gevuld is met een dun laagje ijs. Sommige spleten zijn 150 meter diep (op het punt waar wij waren). Brrrr. We kwamen ook nog een erg aardige duitser uit Keulen tegen en hebben hem de Tongariro Crossing op het Noord eiland getipt!

Okarito
Okarito is een gehucht aan de westkust, zo’n 50 km ten noorden van de gletsjers, grenzend aan een lagoon: “NZ’s largest unmodified wetland, an intricate ecosystem of shallow water and tidal flats surrounded by rainforest.” - aldus de Lonely Planet. Er is een smalle verbinding met de tasman zee en hoe dichter je bij het bos komt hoe zoeter het water wordt. Grappig detail: een van de bewoners van het gehucht is Keri Hulme, een Kiwi dame die de Booker Prize heeft gewonnen voor een van haar boeken (wij hebben er ook een van haar mee). We hebben haar niet gezien. (We waren eigenlijk ook niet naar haar op zoek. Volgens mij is’t een feminist.) Brrrr.
We stonden vlakbij het strand en daar zijn we dus ook lekker even aan gaan zitten. Daar troffen we allemaal vreemde bouwwerken (hutjes, stoelen, kunstwerken) van drijfhout aan. Later bleek dit op meer plekken langs deze kust te gebeuren! In de volgende plaats (Hokitika) hadden ze zelfs een festival rondom deze constructies. Volgens mij is er over een paar dagen een prijs voor de mooiste (wat vinden jullie: de robot of toch de kiwi? Zie kiekjes + stemmen in het gastenboek!). Enfin, de lagoon. De volgende ochtend (vanmorgen) hebben we kayaks gehuurd en zijn we (voor het eerst zonder gids en groep, relaaaaaxed) de lagoon in gegaan. We hebben ontzettend veel watervogels gezien en dat maakte deze tocht tot een van de highlights! We hebben o.a. gezien (voor de kenners): White Herons (maar zo’n 150 van in NZ met hun broedplaats vlakbij de lagoon), Stilts, Shags, Tui’s, Black Swans, Royal Spoonbills en diverse soorten Gulls. We hadden ook uitzicht op de besneeuwde toppen van de Southern Alps en het was er super rustig. Great! Ik zou zeggen: kijk bij kiekjes voor kiekjes.

Shanghai Noon
Morgen rijden we naar Christchurch en daar pakken we ‘s avonds een vlucht naar Auckland. Dan direct door voor de nachtvlucht naar Shanghai. We komen daar rond 07.10 ‘s ochtends aan. Arjen mag van ons uitslapen, dus we gaan gewapend met een briefje met karakters dat hij rond kerst aan ons gegeven heeft op pad met een taxi. Senk joe velly much! Arjen, we komen eraan!

p.s. we raden iedereen aan ook een keer naar NZ te gaan
p.p.s. hadden we al gezegd dat de kiwi’s erg aardig zijn? ze maken echt met iedereen een praatje (ook met elkaar! zullen we dat in NL ook eens proberen?)
p.p.p.s. we hebben prachtig weer nog steeds hier aan de west coast waar het normaal altijd regent!

Sound of Silence

Sun, 24 Jan 2010 09:04:28 +0100

Met uitzicht op de ondergaande zon aan Lake Wakatipu hier een teken van leven van onze kant. Na een rondrit door het zuiden van het Zuideiland zijn we zojuist weer in Queenstown gearriveerd. Hoogste tijd dus weer voor een nieuw bericht.

Ook veel nieuwe kiekjes bij kiekjes!

Mount Aspiring National Park
Woensdag hebben we een canyoning tocht gedaan in Mount Aspiring National Park. Je krijgt een wetsuit aan, helm op, en een harness (soort van veiligheidsriem) om en met glijden, springen, abseilen en een heuse zipflyer (kabelbaan) ga je een canyon met een wilde rivier er doorheen door. Deze was heel wat heftiger dan de keer dat we dit in Slovenie hebben gedaan, helaas lag hier wel heel dik de nadruk op alle safety instructions wat nogal over the top was en soms de boel nogal ophield. Daar waren ze in Oost Europa toch wat minder van. Hoe dan ook, we konden tijdens het wachten genieten van de mooie omgeving met beboste bergen en watervallen.
We hebben ons ook nog laten afzetten om in een soort vogelpark native birds te bekijken (veel kooien waren tijdelijk leeg etc, en in een half uur had je toch echt wel alles gezien), toch hebben we er geen spijt van want we hebben een kiwi gezien! En ondanks dat het in gevangenschap was, was het toch best bijzonder om dit nationale icoon, waarvan overal souvenirs te krijgen zijn en borden langs de weg staan, in het echt te zien. Wat een maf beest (zie foto) ;-).

Marine Wildlife in de Catlins
Na het canyoning zijn we doorgereden naar het Zuiden, waar we donderdag gestart zijn met de Southern Scenic Route, een autotocht door de Catlins, een gebied langs de zuidkust, ‘off the beaten track’ met heus marine wildlife. Vorige keer schreven we dat we sea lions hadden gezien, maar het blijkt maar weer hoe weinig we weten van de natuur want dat waren ‘gewoon’ seals (zeehonden). De grotere, lelijkere en veel gevaarlijke soort (sea lions) hebben we nu wel gezien, en we zijn toch maar een beetje op afstand blijven staan terwijl we er eentje uit de zee zagen stormen (echt).
‘s Avonds hebben we gecampeerd op een camping dicht bij een punt waar je zowel een 180 millioen jaar oud gefossiliseerd bos kon bewonderen (heel bijzonder, er zijn bijna geen fossielen van bomen) en op de zelfde plek ook de zeldzame yellow eyed penguins, waarvan er nog zo’n 5000 zijn. Ze waren echt grappig, een filmpje van een hippende pinguin hebben jullie nog tegoed!
In de baai ernaast konden we wederom seals en dolfijnen spotten, en hoewel het van veraf was hebben we wat vinnen van dolfijnen minuscuul waarneembaar vastgelegd!

Fiordland National Park
De dag daarna was het helaas grijs en regenachtig en hebben we een lang stuk gereden tot Fiordland in het zuid westen van het South Island. Naast dat hier fjorden zijn is het ook een ‘high rainfall area’ met 205 dagen per jaar regen wat zo’n 8 meter neerslag oplevert. Is het Nederlandse weer heerlijk bij! Wij hadden toch maar weer geluk, want afgezien van een buitje ‘snachts hebben we prachtig weer gehad!
En je hebt er prachtige bergen, irritante sandflies (kleine vliegjes die steken waarna de bulten enorm jeuken), veel Jappies in grote tourbussen en grote afgelegen gebieden waar je als toerist alleen vanuit een vliegtuigje of helicopter iets van kunt zien.
Milford Sound
Er is een fjord die per auto te bereiken is, Milford. Om de tourbussen te ontwijken zijn we vrijdag aan het eind van de middag begonnen aan de tocht naar Milford, en alleen de route er naar toe was al enorm de moeite waard met mooie bergen en veel watervallen!
Om een uur of zeven kwamen we aan bij Milford Sound (wat eigenlijk geen sound is maar een fjord), waar we genoten hebben van de zonsondergang, een kiwi hebben horen roepen (tenminste, dat denken we, we zijn natuurlijk geen experts) en een biertje gedronken hebben in de plaatselijke kroeg (onder de klanken van ‘Stig, the Pianoman’ hihi). De volgende dag weer teruggereden, onderweg nog een best heftige klim van bijna 2 uur omhoog naar een mooi uitkijkpunt gedaan, ons voorbereid op de tocht die we hadden geboekt voor de volgende dag en gecampeerd op de meest bizarre camping tot nu toe met een verzameling antieke flipperkasten en andere spelautomaten, en oude antieke auto’s.
Doubtful Sound
Vandaag hebben we een cruise en kayak tocht gemaakt naar Doubtful Sound, de enige andere fjord die voor toerisme toegankelijk is, maar veel moeilijker te bereiken is dan Milford Sound en daarom bijna tourbus vrij is. We moesten dan ook vroeg op (06.30!) om eerst per boot een groot meer over te steken, daarna met een busje een bergpas, toen waren we pas bij Doubtful Sound, waar we zo’n 5 uur gekayakt hebben. Het was de mooiste kayaktocht tot nu toe! Groene bergen, wat nogal bijzonder is als je bedenkt dat ze van hard graniet zijn. Op deze stenen bergen groeien eerst mossen, waarna de bomen kunnen groeien op deze mossen. Het duurt ongeveer een eeuw voordat een kaal stuk steen volledig begroeid is! Aan het eind hebben we ook nog even een plons vanaf de boot genomen. Maar het zwemt toch niet zo lekker in water dat tussen de 300 en 400 meter diep is... wie weet wat er allemaal diep onder je zwemt!

Next: the Glaciers & Arthurs Pass National park, en helaas ook het vliegtuig...

p.s. we zouden hier wel willen wonen
p.p.s. Tim heeft geblunderd met de was en is nu twee roze polo’s rijker

Koekje van eigen deeg

Tue, 19 Jan 2010 08:35:07 +0100

Vandaag zal ik proberen het eens een keer kort te houden. Jullie hebben natuurlijk allemaal veel belangrijker dingen te doen dan een beetje op ‘tinternet te zitten en onze jaloersmakende (?) reisverslagen te lezen. Nou, ik zal maar met de deur in huis vallen zodat jullie wat minder jaloers hoeven te zijn: we hebben geen walvis gezien. Ahhhh. Ik (Tim) heb wel iets anders van heel dichtbij gezien (een wit papieren zakje) maar daar wil ik het liever niet over hebben. Ze hadden al gewaarschuwd dat het een ‘very bumpy ride’ zou zijn op zee, maar ik dacht dat ik daar wel tegen zou kunnen. Jammer maar helaas. We hebben daarna maar een wandeling langs de kust gemaakt, waar we ook van (gratis) wildlife konden genieten: met name zeeleeuwen en vogels.

We zijn inmiddels langs Christchurch gesjeesd (vandaar begint de reis naar huis straks, niet aan denken... shit te laat) en via een prachtige route zijn we nu zo’n beetje beneden in het midden van Zuideiland aangekomen: Queenstown. Het is de extreme sports capital of the world, dus daar moeten we natuurlijk wel wat mee. Voor morgen hebben we dan ook een vette canyoning tocht geboekt. In een wetsuit en met helm en zwemvest van natuurlijke glijbanen glijden en meer van dat soort dingen. In Slovenie hebben we het van de zomer ook al een keer gedaan, maar deze is een stuk langer!

Tussen Kaikoura en Queenstown hebben we een heuse leesdag gehad aan opnieuw een mooi meer (lake Tekapo). Vanmorgen zijn we naar Mount Koek, excuus, Cook gereden in het Mt. Cook national park. Daar heb je de hoogste berg van NZ (uit m’n hoofd iets van 3470m) en we hebben daar een kayaktocht over een gletsjermeer gemaakt (met prachtige uitzicht op de hoofdrolspeler in het park).

Een hartelijke groet van ons allebei aan jullie allemaal. Ik hoop dat het inmiddels al wat aangenamer weer is in NL. Ik heb geruchten gehoord van een hele zachte maand februari... komt dat even goed uit!

p.s. ik ben gezwicht voor een Lord of the Rings souvernir (zie kiekjes)

Windy Welly

Sat, 16 Jan 2010 03:40:38 +0100

We hadden eigenlijk al veel eerder een nieuw berichtje willen posten, maar afgelopen dagen hadden we campings zonder internet... dus bij deze een heleboel nieuwe foto’s en een verslag van de hoogtepunten van de afgelopen week.

Tongariro Crossing (maandag)
Ondanks de voorspelling dat deze wandeltocht (door stukjes Mordor uit Lord of the Rings) door het slechte weer gesloten zou zijn, bleek dat maandagochtend toch de zon scheen toen we opstonden. Omdat we natuurlijk lekker uitgeslapen hadden (wat doe je anders als je denkt dat het gaat regenen) waren alle busjes al vertrokken die je naar de start van de track brengen en je aan het einde ophalen. Dus vertrokken we met onze eigen camper naar het startpunt. Het plan was om tot halverwege te gaan en dan weer terug te gaan. Na een uur of twee lopen kwamen we aan bij de South Crater (zie foto’s), waar we een enorme wolk langzaam over de rand van de krater zagen komen. Het begon zowaar te ijzelen en sneeuwen en er stond een snijdende wind (arme Tim had alleen een regenjas en een trui...) Waren die bordjes met waarschuwingen om wanten en mutsen mee naar boven te nemen toch niet voor niets! Nadat we lang achter een rots hadden geschuild en we net besloten hadden om dan maar terug te gaan omdat het niet echt te doen was met de kou en de wind om verder omhoog te klimmen, klaarde het gelukkig op en liepen we verder om de prachtige Red Crater en Blue & Emerald lakes (ook bij de foto’s) te bekijken.
We maakten een foto van een Hongaars stel en die vertelden ons dat ze een nummer hadden van een taxi die je aan het einde van de track op kon halen, zodat we de tocht af konden maken. De rest van de tocht (was toch nog ruim 3 uur lopen naar beneden) bleven we een beetje bij ze in de buurt zodat we met de zelfde taxi terug konden.
Bij het einde aangekomen gaf het taxibedrijf geen gehoor, en daar stonden we dan met onze Hongaarse vrienden, in de regen en de kou, 19,4 km verwijderd van onze auto. Gelukkig was er een busje die eigenlijk ergens anders heen ging, waar we nog wel bij konden, en die ons voor 15$ pp in de buurt (lees: nog 7 km lopen) wilden afzetten. Toen we daar eenmaal waren, gooide onze Hongaarse vriend al zijn charmes in de strijd en voor nog 10 $ pp wilde hij dan ons ook die 7 km nog wel verder rijden. Het regende pijpestelen en we waren doodmoe, een beetje geluk moet je ook soms hebben!

Windy Welly & Ferry (woensdag/donderdag)
Toch ook wel het vermelden waard: Wellington de winderige hoofdstad van Nieuw Zeeland. Ookwel Windy Welly of Wellywood genoemd. Het is de stad van filmregisseur Peter Jackson en we zijn dan ook maar naar z’n nieuwste film geweest: The Lovely Bones. Leuk detail: het was in dezelfde zaal als de wereldpremiere van The Return of the King! (Inclusief naamplaatjes op de stoelen.) We hebben ook het Te Papa museum bezocht (mooi, groot en gratis!) en lekker gegeten. Het was leuk om weer even in de bewoonde wereld te zijn.
Donderdag namen we de ferry naar Picton (Zuideiland) waarmee we door de prachtige Marlborough Sounds voeren (zie foto’s).

Abel Tasman National Park (vrijdag)
Gisteren hebben we de hele dag doorgebracht in het Abel Tasman National Park, beboste heuvels en rotsen aan een blauwe zee met mooie goudgele strandjes, een little blue penguin (helaas geen foto want we zagen hem vanuit de kayak), wat zeeleeuwen en oyster catchers. Aan het einde van de dag zijn we naar Nelson Lakes National Park gereden, waar we een camping aan een prachtig meer hadden. Vanochtend zijn we vertrokken richting Kaikoura.

Hier waait het heel erg hard en het is ook niet zo lekker weer, dus we hopen erg dat onze whale watch tocht morgen doorgaat en uiteraard dat we een walvis en hopelijk ook wat dolfijnen en albatrossen spotten!

p.s. het valt tot nu toe erg mee met de hoeveelheid schapen die we tegenkomen, maar ze zijn er wel!